Crystal Glass .

Από: Κωνσταντίνος Σπυρόπουλος, Published: 6/11/2019

Image source: MegArtGallery

Μία από τις εικαστικές δημιουργίες που ξεχώρισα για την αυριανή έκθεση στην MegΑrt Gallery, ήταν αυτή του Πάνου Εμιρζιάν (Emirzian Panos). O καταξιωμένος ζωγράφος, όντας ένας από τους μαθητές του Salvador Dalí, αναπόφευκτα επηρεάστηκε από τον σουρεαλισμό. Μετά από πολύωρη συζήτηση με τον καλλιτέχνη, οδοιπορώντας σε φιλοσοφικά και επιστημονικά μονοπάτια, η συζήτηση κατέληξε στο έργο του με τίτλο Crystal Glass. Από την πρώτη στιγμή, το ζωγραφικό περιεχόμενο μου προξένησε έντονο ενδιαφέρον. Γνωρίζοντας πως το θρησκευτικό συναίσθημα είναι βαθιά χαραγμένο στο μυαλό και στη ψυχή του ζωγράφου, άρχισα να προσλαμβάνω με διαφορετικό μάτι τη συγκεκριμένη εικαστική δημιουργία, η οποία σε καμία περίπτωση δεν θα μπορούσε να αποσυμβολιστεί δίχως να ανατρέξουμε σε θρησκευτικές αναζητήσεις. Εξερευνώντας μαζί με τον καλλιτέχνη κάποιες από τις απόκρυφες πτυχές της ανθρώπινης προσωπικότητας, κατάφερα να αντιληφθώ τη σύνδεση του ζωγραφικού περιεχομένου σε σχέση με το πρόσωπο του Ιησού Χριστού. Πιο συγκεκριμένα, ο ζωγράφος με την αποδόμηση του ποτηριού αναφέρεται στο ανθρώπινο σώμα (περίβλημα), ενώ το κρασί στο συγκεκριμένο έργο, αποτελεί μία κρυφή αναφορά στο αίμα του Χριστού και στην ουσία του ανθρώπινου σώματος. Το αίμα δεν είναι μόνο ένα υγρό που κυκλοφορεί στο αγγειακό σύστημα των ανθρώπων. Το αίμα έχει και τη λειτουργία να καθαρίζει τον οργανισμό μας από οτιδήποτε άχρηστο, ενώ ταυτόχρονα απομακρύνει το διοξείδιο του άνθρακα. Το αίμα και το σώμα, συνδέουν τον άνθρωπο με το εξωτερικό περιβάλλον. Το σώμα (ποτήρι) οριοθετεί την ύπαρξη του Υποκειμένου και το αίμα (κρασί) μέσω της απορρόφησης του οξυγόνου, φέρνει σε επαφή τον «εσωτερικό ανθρώπινο κόσμο» με την εξωτερική πραγματικότητα. Με το Crystal Glass όμως, ο ζωγράφος δεν εξετάζει τη βιολογική σημασία του αίματος. Με τη συγκεκριμένη απόδοση, υπαινίσσεται τη σχέση που έχει το αίμα με τη θυσία και τη σωτηρία της ανθρώπινης ψυχής. Ο καλλιτέχνης, με αυτή την απεικόνιση, έχει τόσο ως στόχο να προβληματίσει τον θεατή, όσο και να τον κάνει να αναρωτηθεί ποια είναι η πραγματική ουσία της ανθρώπινης ύπαρξης, του θρησκευτικού συναισθήματος, και με ποιο τρόπο αυτά τα δύο μπορούν να συνυπάρξουν αρμονικά, συμβάλλοντας στην προσωπική κάθαρση του Υποκειμένου.